De loopgraven van de recessie

Hoe vanzelfsprekend is het om bij slecht weer ramen en deuren dicht te doen en terug te vallen op je eigen omgeving. Je weet: na regen komt zonneschijn, het is slechts een kwestie van tijd. Maar gaat deze natuurwet wel op? Bij het inrichten van ons maatschappelijk verkeer is er geen natuurwet aan te pas gekomen. ‘We’ hebben het allemaal zelf gedaan.

 

Als dit laatste zo is, dan hoeven we dus ook helemaal niet te berusten in wat ogenschijnlijk onafwendbaar is.  Het is niet onafwendbaar, we kunnen er iets aan doen! Juist nu zullen we elkaar van deze waarheid moeten overtuigen. Als we in beweging komen, zijn we ook eerder van de bui af! We moeten uit onze loopgraven komen, naar buiten gaan, ons oriënteren op nieuwe mogelijkheden.

 

Want die zijn er, dat kan niet anders. Nood is een van de randvoorwaarden voor vernieuwing, nut is de andere. Er is veel mogelijk als we het tenminste maar willen opzoeken.  Zeker in de bouwsector is deze attitude broodnodig. Daar is een paraplu niet meer voldoende om een nat pak te voorkomen. Door economische hoosbuien lijkt de weg zelfs onbegaanbaar geworden.

 

Juist nu wordt van opdrachtgevers in de bouw de bereidheid gevraagd tot marktoriëntatie. Ga kijken wat er allemaal te koop is. Je zult verrast worden. Tot aanbieders zou ik willen zeggen: als het je ernst is om je te onderscheiden, laat dan zien wat je te bieden hebt. Leg je ‘krentenbollen’ in je etalage. Naar wat er niet ligt zal ook niet gevraagd worden. En als je elkaar dan geïnspireerd hebt, is er altijd een goede (inkoop)weg te vinden om tot elkaar te komen. Juist nu.

 

26 juli 2012