De loopgraven van de recessie

Hoe vanzelfsprekend is het om bij slecht weer ramen en deuren dicht te doen en terug te vallen op je eigen omgeving. Je weet: na regen komt zonneschijn, het is slechts een kwestie van tijd. Maar gaat deze natuurwet wel op? Bij het inrichten van ons maatschappelijk verkeer is er geen natuurwet aan te pas gekomen. ‘We’ hebben het allemaal zelf gedaan.

Read more

Binnen blijven of de bui trotseren?

Niets menselijks is ons vreemd. Als het (economisch) gaat regenen steken we onze paraplu op. Die belemmert weliswaar het zicht op de weg die voor ons ligt, maar we worden tenminste niet nat. Wat is erger: nat worden of ‘plat op je bek gaan’ omdat je niet zag waar je liep?

Een droog pak aantrekken gaat toch sneller dan herstellen van een pijnlijke val? Hulde aan diegene die de transparante paraplu  ontwierp.

 

Veel creativiteit wordt uit nood geboren, een van de pijlers van innovatie. De andere pijler is nut. Vernieuwing moet zijn voordeel hebben, anders beginnen we er niet aan. Welke ‘transparante paraplu’ is er voor de bouwsector? Want hier lijken wegen zelfs onbegaanbaar geworden door economische hoosbuien. Daar helpt een paraplu ook niet meer als je toch op weg wilt blijven gaan.

 

We staan voor fundamentele veranderingen. ‘Minder van hetzelfde’ zal niet baten. We zullen een streep moeten halen door  ‘oude’ gewoonten en procedures of ze tenminste ter discussie durven stellen. Ze bieden ons wel de geborgenheid van het vertrouwde maar drukken ons niet met de neus op de feiten dat juist dat vertrouwde ons niet van zwaar weer af zal helpen. Juist nu is het zaak nieuwe dynamiek te ontdekken en je af te vragen wat er anders kan. Niet ‘minder’ maar ‘slimmer’ is dus het devies.

 

Dus, wat wordt het: doorlopen en een buitje trotseren, een begaanbare weg zoeken en over plassen heen springen of stil in een hoekje gaan zitten wachten tot de bui over is? Een ding is zeker: als we in beweging komen zijn we ook eerder van die bui af. Inderdaad: we zullen onszelf aan onze eigen haren uit het moeras moeten trekken. Onmogelijk, tegen alle natuurwetten in? Hoe zijn we dan in dat moeras terecht gekomen?  Daar is toch geen natuurwet aan te pas gekomen.

 

3 juli 2012

Volop inkoopkansen, maar: if you pay peanuts, you get monkeys

Op 15 juni jl. is de Brabantse Aanbestedingsacademie
gelanceerd. Ik mocht ter gelegenheid daarvan spreken over kostenbesparing door anders aanbesteden. We kennen de verhalen wel over veronderstelde besparingen bij innovatieve, integrale werkvormen. Gelukkig toont de Rogespraktijk aan dat die veronderstellingen allemaal nog waar zijn ook. Geen fictie, maar werkelijkheid. En dat verhaal  is aan de 160 aanwezigen maar eens mee gegeven.

 

Opdrachtgevers missen al jaren inkoopkansen: ze weten best wat ze willen maar nemen genoegen met wat ze denken te kunnen krijgen. Laagste prijs en deelaansprakelijkheden is een dodelijke combinatie als je echt product- en proceskwaliteit wilt: if you pay peanuts, you get monkeys.

 

Nou, laat ik je verzekeren dat integrale bouwprocessen niet voor ‘monkeys’ zijn weggelegd en dat ze nog financieel voordeel opleveren ook.

 

In de plenaire sessies werd nog eens benadrukt dat we niet moeten denken dat we slechts in een tijdelijke economische/financiële ‘dip’ zitten en dat het op afzienbare termijn  zomaar weer beter zal gaan. Voorwaarde voor dit laatste -want we blijven natuurlijk rasoptimisten-  is op nieuwe manieren gaan samenwerken en oude gewoonten overboord gooien.

 

In het kader daarvan werd ook een Fair Play Convenant gesloten. Dit convenant beoogt een betere samenwerking tussen opdrachtgever en opdrachtnemer tot stand te brengen en is een initiatief van de Brabantse B5-gemeenten.

 

Het nut van procesvernieuwing mag je best als een inmiddels bewezen feit accepteren, de noodzaak daartoe is in deze tijd eveneens onmiskenbaar aanwezig. Met de door Roges bepleite omkering van de aanbestedingspraktijk ligt er een nieuwe inkoop- en aanbestedingswereld open met alle voordelen van dien. Wat houdt je nog tegen?

 

Onze reflex om ter invulling van bezuinigingen projecten te gaan schrappen moesten we maar eens gaan bedwingen. Niet minder, maar slimmer. Dat houdt onze economie draaiende. We zijn toch zeker geen ‘monkeys’?

 

20 juni 2012

De kat -half- uit de boom kijken

Veranderen is moeilijk. Een open deur. Het op voorhand afwijzen van veranderingen komt vaak neer op het gezegde: een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest. Er zijn immers ook veel veranderingen ten goede. Die worden gemist als dat onbestemde gevoel van ‘onbekend maakt onbemind’ de overhand krijgt: onbekend is immers ook risicovol.

 

Iets dergelijks lijkt zich rondom het thema procesvernieuwing in de bouwsector af te spelen. En dat is doodzonde. Juist nu, in deze tijd is het goed om elkaar op te zoeken met nieuwe, frisse ideeën. Maar dan wel met die waarvan het nut zeer aannemelijk of zelfs al aantoonbaar is. Want hoe vaak zijn we niet teleurgesteld geweest met ‘proefballonnetjes’. Niemand wil toch een proefkonijn zijn, lijdend voorwerp van een experiment?

 

Het gaat er kennelijk om de ultieme consequentie van het ‘in het diepe springen’ nog maar even niet te nemen en vooralsnog ‘de kat uit de boom te kijken’. Maar als we dat allemaal blijven doen, gebeurt er niets. Ook niet ten goede. Dié impasse wordt in de bouw nu gevoeld. Wie wil daar niet van af? Als we nou eens alleen maar met elkaar de dialoog aangaan en ons ontvankelijk tonen voor de discussie. Dat betekent dan nog niet dat je je op voorhand al gewonnen moet geven. Oriënteren, daar is toch niets mis mee? Dan kijk je de kat al half uit de boom (en die kan dan nog altijd terug klimmen).

 

Er is ook alle reden toe om tenminste deze beweging te maken. Niets doen is immers geen optie: als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. En daar zijn we toch niet tevreden over? Een eerste stap -maar geen onomkeerbare- is de stap van verkennen, je laten informeren. Dat is precies wat Roges u wil bieden met haar cursus ‘Integraal inkopen in de bouw‘. Interesse? Kom gerust eens (de kat uit de boom) kijken!

 

28 mei 2012